تاريخ : ۱۳٩۱/٦/۳ | ٥:۱٧ ‎ب.ظ | نویسنده : هـی دِ

اشکم، ولی بپای عزیزان چکیده ام

خارم ولی بسایه ی گل آرمیده ام

با یاد رنگ و بوی تو ،ای نو بهار عشق

همچون بنفشه سر بگریبان کشیده ام

چون خاک ،در هوای تو از پا افتاده ام

چون اشک ،در قفای تو با سر دویده ام

من جلوه ی شباب ندیدم به عمر خویش

از دیگران حدیث جوانی شنیده ام

از جام عافیت ،می نابی نخورده ام

وز شاخ آرزو، گل عیشی نچیده ام

موی سپید را، فلکم رایگان نداد

این رشته را به نقد جوانی خریده ام

ای سرو پای بسته، به آزادگی مناز

آزاده من ،که از همه عالم بریده ام

گر می گریزم از نظر مردمان، رهی

عیبم مکن، که آهوی مردم ندیده ام

رهی معیری



تاريخ : ۱۳٩۱/٥/۱٦ | ۱٢:۳٥ ‎ب.ظ | نویسنده : هـی دِ

الا٬ ای رهگذر ٬کزراه یاری                 قدم بر تربت ما٬ میگذاری

در اینجا شاعری غمناک خفته           رهی در سینه ی این خاک خفته

فرو خفته چو گل٬با سینه ی چاک      فروزان اتشی٬در سینه ی خاک

بنه مرهم ز اشکی داغ ما را             بزن ابی بر این اتش٬خدا را

به شبها٬شمع بزم افروز بودیم         که از روشندلی ٬چون روز بودیم

کنون شمع مزاری نیست ما را         چراغ شام تاری نیست ما را

سراغی کن زجان دردناکی              بر افکن پرتوی٬بر تیره خاکی

                          ز سوز سینه٬با ما همرهی کن

                         چو بینی عاشقی ٬ یاد رهی کن 

 

این شعر پس از فوت من ٬ بر سنگ مزارم حک شود و در پایان کتاب*سایه ی عمر* چاپ شود.

*رهی معیری*

 

---------------------------------

(این قطعه به وصییت رهی در صفحات پایانی  *سایه ی عمر*   که اولین و اخرین کتاب دوران حیات او بود در سال ۱۳۴۳ به چاپ رسید.به علت استقبال فوق العاده ای که از این کتاب به عمل امد توسط دو ناشر دوازده بار چاپ و نشر یافت.)



  • ابر جادو
  • وبلاگ من
  • ضایعات